به وجود آمدن به همهء اجزاى خود نيازمند است ، و اگر خداوند چنين باشد هر جزيى از اجزايش به همديگر نيازمند است و باز پاى نياز و حاجت به ميان مىآيد . همچنين وقتى ثابت شد كه خداوند جسم نيست ديگر قابل ديدن هم نمىباشد ، چرا كه اين اجسام هستند كه براى چشمان ما قابليت مشاهده شدن را دارند . البته ناگفته نماند كه انسان با چشم دل و قلب پاك مىتواند به خداوند نزديك گشته ، او را بيابد ، اما اين غير از ديدن با چشم ظاهرى است . پرسش : اگر خداوند جسمى ندارد و نيازمند مكانى نيست ، پس چرا داراى خانه است و مىگوييم كعبه خانهء خداست ؟ پاسخ : اين كه ما مساجد و كعبه را خانهء خدا مىناميم به خاطر اين است كه اين مكان‌ها پايگاهى براى يكتاپرستان است كه در آنها اعمال دينى خود را انجام مىدهند و در اين جاها خداوند يكتا عبادت مىشود نه غير آن ، و اين منزلت و مقامى است كه خود خداوند به اين مكان‌ها داده است . همانگونه كه برخى از زمانها و اوقات را « ايّام اللَّه » يعنى روزهاى خدا مىگويند كه منظور اين نيست كه خداوند داراى زمان است و موجودى است كه زمان در او اثر مىكند ، بلكه مراد اين است كه در آن روزها اتفاقاتى افتاده است كه باعث عظمت دين خدا و ترويج آن گرديده است . پرسش : اگر خداوند مكان خاصى ندارد پس چرا ما هنگام دعا دست‌هايمان را به سوى آسمان بلند مىكنيم ؟ پاسخ : اين كار دلايل گوناگون دارد : از جمله اين كه ما با اين كار